Μετάφραση:
Σκηνοθεσία:
Σκηνικά - Κοστούμια:
Μουσική επιμέλεια:
Φωτισμοί:
Βοηθός σκηνοθέτη:
Λογοτεχνική-ιστορική ανάλυση:
Αφίσα-Πρόγραμμα:

Μάριος Πλωρίτης
Τίνα Στεφανοπούλου
Νταίζη Δέλλιου
Τίνα Στεφανοπούλου
Αλέξης Κοέν
Δήμητρα Μαυρίδου
Κατερίνα Ζάχου
The Hot Chair [graphic design lab]


Διανομή:

Μαρκήσιος ντε Σαντ:
Διευθύντρια Ασύλου:
Τρόφιμοι του ασύλου και οι ρόλοι που ερμηνεύουν
Τελάλης:

Ζαν Πώλ Μαρά:
Σιμόνη Εβράρ:

Σαρλότ Κορνταί:
Ντυπερέ:
Ζακ Ρου:
Τραγουδίστρια Γλουγλού:
Τραγουδίστρια Αηδόνα:
Τρόφιμος:
Τρόφιμη

Για το έργο::
O Πέτερ Βάις γράφει το έργο το 1964 και το τιτλοφορεί Η καταδίωξη και η δολοφονία του Ζαν Πωλ Μαρά όπως παίχτηκε από τον θεατρικό όμιλο του ασύλου του Σαραντόν με την διεύθυνση του κυρίου ντε Σαντ.
Από τον τίτλο ακόμα, ο Βάις δηλώνει τις προθέσεις του. Πρόκειται για ένα παιχνίδι με την ιστορία, με την ιστορία ειδωμένη μέσα από τους κώδικες του θεάτρου, και περασμένη από δύο πολύ ισχυρά φίλτρα: τη ματιά του «αμαρτωλού» Μαρκήσιου ντε Σαντ, και την ερμηνεία των εγκλείστων τροφίμων του ασύλου οι οποίοι μέσα από την παραφροσύνη τους καλούνται να επαναβιώσουν το παρελθόν τους.
Έτσι λοιπόν το πλαίσιο της παράστασης τοποθετείται ως εξής:
Βρισκόμαστε στα 1808. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά τον μεγάλο ξεσηκωμό του 1789, και ο Ναπολέων Βοναπάρτης έχει πια γίνει Αυτοκράτωρ Ναπολέων. O επαναστάτης Ζαν Πωλ Μαρά είναι νεκρός εδώ και δεκαπέντε χρόνια, δολοφονημένος μέσα στο λουτρό του από την Σαρλότ Κορνταί. Και ο Μαρκήσιος ντε Σαντ, έγκλειστος στο άσυλο του Σαραντόν (αποτέλεσμα της σκανδαλώδους και ακόλαστης ζωής και γραφής του) γράφει και σκηνοθετεί το έργο του -ένα έργο που θα του επιτρέψει να έρθει σε διάλογο με τον Ζαν Πωλ Μαρά- χρησιμοποιώντας ως ηθοποιούς τους συντρόφους του στο εγκλεισμό ψυχασθενείς του ασύλου.
Αυτό το πλαίσιο -βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, διότι όντως ο Μαρκήσιος πέρασε τα τελευταία 11 χρόνια της ζωής του στο Σαραντόν, όπου χρησιμοποιώντας ως ηθοποιούς τους τρόφιμους έδινε παραστάσεις τις οποίες με σκανδαλισμένο ενδιαφέρον παρακολουθούσε η καλή κοινωνία του Παρισιού- δίνει την ευκαιρία στον Βάις να βάλει αντιμέτωπους από τον μια τον εκφραστή της απόλυτης επανάστασης Μαρά και από την άλλη τον εκφραστή του απόλυτου ατομικισμού Μαρκήσιο ντε Σαντ, πραγματοποιώντας μια συνάντηση που ποτέ δεν έγινε, μια και οι δυο άντρες παρ όλο που έζησαν την ίδια εποχή μάλλον δεν συναντήθηκαν ποτέ.
Και η συνάντηση των δύο πόλων αυτής της αντιπαράθεσης -το Εγώ απέναντι στο Εμείς- πραγματοποιείται μέσα από μια διαδικασία αναπαράστασης του πρόσφατου ιστορικού παρελθόντος, ενός παρελθόντος που ο καθένας από τους «τρελούς» ηθοποιούς της παράστασης βίωσαν στο πετσί τους. Το αποτέλεσμα αυτής της παράστασης - αναπαράστασης; Αναπάντεχο, όπως κάθε διαδικασία που σου επιτρέπει να ξεπερνάς τα όρια ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, ανάμεσα στην ελευθερία και στον εγκλεισμό, ανάμεσα στο Εγώ και το Εμεί
ς

Για την παράσταση:
Ένα λουτρό ιστορίας. Μια αναπαράσταση που γίνεται επαναβίωση. Μια πράξη ελευθερίας μέσα σε συνθήκες εγκλεισμού. Oι ψυχασθενείς- ηθοποιοί που γίνονται οι ρόλοι που υποδύονται.
O σκοτεινός Μαρκήσιος που ενορχηστρώνει την υποβολή. Η Διεύθυνση του Ασύλου που παρεμβαίνει όταν τα πράγματα πάνε να γίνουν επικίνδυνα. Το κοινό.
Και μέσα σ' αυτό το καλειδοσκόπιο του τότε και του τώρα τίθενται ερωτήματα βασανιστικά:
Τί είναι η επανάσταση; Ένα «αστροπελέκι που πέφτει και κατατρώει τα πάντα μέσα σε λάμψη θαμπωτική;» «Μιά τεράστια έκρηξη εκδίκησης;»
Και τί είναι ο εκφραστής τής επανάστασης; Τί είναι ο Μαρά; «Ενα τέρας αιμοβόρο;» Κάποιος που τον «χρειαζόμαστε επειδή πρέπει να πεθάνει για χάρη μας;»
Και το Εγώ; Τι κάνει το Εγώ μέσα σ' αυτό το φλογερό επαναστατικό καμίνι που όλα τα Εγώ τα συγχωνεύει σ ένα τεράστιο και πολλές φορές τρομακτικό κι απρόσωπο Εμείς;
Μπορεί η συλλογική επανάσταση να ανεχτεί την προσωπική εξέγερση; Να χωρέσει την διαφορετικότητα, να αντέξει την αυστηρή ατομικότητα, την υπαρξιακή μοναξιά του κορμιού;
Ίσως, όπως λέει Βάις δια στόματος ντε Σαντ «Μαρά, τούτα τα κάτεργα που κρύβουμε όλοι μέσα μας είναι χειρότερα κι απ τα πιό ανήλιαγα πέτρινα μπουντρούμια, κι όσο μένουν κλειδαμπαρω-μένα ολόκληρη η Επανάστασή σας δεν θα είναι παρά ένας ξεσηκωμός φυλακισμένων που θα τον πνίξουν οι πουλημένοι σύντροφοι της φυλακής τους.»
Ωστόσο ένα είναι βέβαιο: Όλοι εμείς, τα παιδιά τόσων και τόσων χαμένων επαναστάσεων, παραζαλισμένοι παράφρονες έγκλειστοι στο Σαραντόν της εποχής μας από τη μιά, και μελαγχολικοί ηδονοθήρες ατομικιστές ντε Σαντ από την άλλη, νιώθουμε κάτι να σπαρταράει μέσα μας ακούγοντας το κάλεσμα του συλλογικού ταμπούρλου, και παίρνοντας μέρος σ αυτό το Oρατόριο τής Χαμένης Επανάστασης, ποθούμε ακόμα την Oυτοπία.



ΘANOΣ ΦΛΩPOΣ
TINA ΣTEΦANOΠOYΛOY

AΛEKA ΘEOΛOΓOY
ΝANΩ ΤYΦOΞYΛOY
ΣTEPΓIOΣ ΚΩNΣTANTZIKHΣ
ΝTAIZH ΔEΛΛIOY
ΚIKH ΙΩANNIΔOY
ΡANIA ΜIXAHΛIΔOY
ΤIMOΣ ΠEΓIAΔHΣ
ΔHMHTPHΣ ΣIΔHPOΠOYΛOΣ
ΧAPOYΛA ΜAMZOPIΔOY
ΧPYΣA ΣIΣMANIΔOY
ΑΣTEPHΣ ΝATΣIOΣ
ΧPYΣA ΜΠAMΠAΛIAPH
ΖHNA ΚΩΣTEΛIΔOY